Jack (61) uit Ospel rijdt wensambulance: ‘Wij zijn er niet alleen voor terminale mensen’

Wensambulance Limburg reed vorig jaar 197 keer naar verschillende plekken om een wens te laten uitkomen. 39 keer werd een rit geannuleerd, omdat de persoon te ziek was. Vrijwilliger Jack Wolter (61) uit Ospel wil mensen meegeven op tijd hun wens aan te melden, om te voorkomen dat iemand te ziek is en niet meer mee kan.

Veel mensen denken dat de wensambulance alleen voor ongeneeslijke zieke mensen is, vertelt Jack gelijk aan het begin van dit interview. “Maar het gaat erom dat iemand liggend vervoerd moet worden. Als iemand nog kan zitten, zijn we een concurrent van de taxi. Dat mag niet.” Iemand met een dwarslaesie na een ongeluk bijvoorbeeld, mag dus ook mee.

Wolter werkt 40 uur per week bij een schoenengroothandel en rijdt daarnaast met de wensambulance. Bij een ritje naar de zee, dat het vaakst voorkomt, is hij toch al gauw een dag van huis. Voor de wensritten haalt hij niet vaak iemand op uit zijn eigen streek: het Weerterland. En dat is jammer, vindt hij. “De meeste ritten zijn nu in Noord-Limburg, daar staat ook de Wensambulance.” Hij hoopt op meer bekendheid in zijn Midden-Limburg.

Van vreemdeling tot vriend

Sinds 2020 is hij actief bij de organisatie. “Je komt als wildvreemden bij elkaar”, zegt hij over de mensen met een wens. “Maar na een rit ga je als vrienden uit elkaar.” Zijn eerste rit was naar een concert van André Rieu. Die patiënt was weken niet uit bed geweest, maar wilde per se gaan. Zijn broer had eigenlijk kaartjes geregeld. “Eenmaal weer thuis zaten we met het hele gezin aan de keukentafel friet en kroket te eten. Die moeder en kinderen hadden dat weken niet meer meegemaakt. Die man straalde helemaal.”

Volgens Wolter geven zulke ritten vaak een boost aan patiënten. “Ze zijn dan zo sterk ineens. Dat doet echt wat met ze.” Ook voor familieleden is het bijzonder. Zo herinnert hij zich een vrouw van 90 met dementie. “Je kreeg helemaal geen contact met haar, maar zodra Rieu begon te spelen, zat ze het hele concert te dirigeren met haar vingers.”

Even terug bij ‘zijn’ harmonie (Foto: Wensambulance Limburg)

Bewogen laatste dagen

Een andere rit ging naar Venlo, naar de harmonie waar een man 67 jaar lang lid van was. “We reden de zaal binnen, het doek ging omhoog en alle leden stonden op. Aan het eind kreeg hij een staande ovatie en werd nog benoemd tot erelid.” De maandag erop kreeg hij te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Dinsdag overleed hij. “Je kende hem niet, maar er ontstond zo’n klik.”

Op tweede kerstdag bracht hij een jonge man met een dwarslaesie naar huis. Hij zat op de achterbank bij een collega toen ze een ongeluk kregen op weg naar huis na een bedrijfsfeest. Hij wilde heel graag weer even thuis bij zijn gezin zijn, want lag al weken in het ziekenhuis in Nijmegen.

Even terug thuis met kerst (Foto: Wensambulance Limburg)

Emotionele dagen

Hij is trots iets te kunnen betekenen voor iemand. Toch doet het werk soms ook wel wat met hem. Bij een Rowwen Hèze-concert was hij met een terminaal zieke 43-jarige man. “Als ze dan zingen ‘Met de neus omhoog’, dat hakt er wel in.”

Of een van die vele keren aan de zee. “Als een vrouw dan haar voetje in de zee zet en ter plaatse overlijdt, dat hakt er wel in.” Hij kan er gelukkig over praten met zijn collega’s. “Dat doet toch iets met je.”

Omroep OR6 bezocht onlangs de onthulling van een nieuwe wensambulance in Kelpen-Oler (te zien vanaf 46:41 minuten):

Het bericht Jack (61) uit Ospel rijdt wensambulance: ‘Wij zijn er niet alleen voor terminale mensen’ verscheen eerst op VML Nieuws.